Bazı şeyleri mesajla anlatmak kolay. Bazılarını ise yazıp silmek gerekiyor. Birkaç kez.

Love Letter, tam da böyle bir anın hikâyesi.

Masada yarım kalmış bir kahve, fonda sevdiğin bir şarkı ve önünde boş bir sayfa. Aklında bir sürü şey var ama hangisinden başlayacağını bilmiyorsun. Belki ilk tanıştığınız günü anlatacaksın, belki birlikte güldüğünüz saçma bir şeyi. Belki de sadece onu düşündüğünü söyleyeceksin.

Biraz bergamot, biraz kişniş... İlk cümlenin heyecanı gibi ferah bir başlangıç.

Sonra kelimeler kendiliğinden gelmeye başlıyor. Gül, yasemin, lavanta, karanfil ve irisin çiçeksi notaları gibi; birbirinden farklı ama aynı hikâyenin içinde.

Mektup bittiğinde bir kez daha okuyorsun. Bazı cümleleri değiştiriyor, bazılarına gülümsüyorsun. Sonra kâğıdı katlayıp bir kenara bırakıyorsun.

Gönderir misin? Belki.

Ama şimdilik o anın kendisi yeterince güzel.

Paçuli, vanilya ve miskin sıcak notaları da tam olarak böyle bir his bırakıyor. Gösterişsiz, tanıdık ve biraz da akılda kalıcı.