Ne zamandır görüşmüyoruz?

Bir ay mı? Altı ay mı? Yoksa gerçekten bir yıl olmuş olabilir mi?

Geçen gün telefonumda eski fotoğraflara bakarken bir tanemiz çıktı karşıma. Hani o hiç kimsenin düzgün görünmediği ama nedense silmeye kıyamadığımız fotoğraf.

Bir de neye güldüğümüzü hatırlasam...

Sonra diğerlerine baktım. O uzun yürüyüşler, saatlerce oturduğumuz kafeler, beş dakikalığına buluşup bütün günü birlikte geçirdiğimiz zamanlar.

Hayat ne ara bu kadar yoğunlaştı bilmiyorum. Birimiz başka şehre taşındı, diğerimiz işe güce karıştı. Görüşelim dediğimiz günler de bir türlü denk gelmedi.

Ama geçenlerde bir yerde ahududu kokusu aldım. Neden bilmiyorum, bir anda o yaz günlerinden biri geldi aklıma. Sonra leylaklar, bahar akşamları, eve dönmek istemediğimiz o uzun sohbetler...

Bazen bir koku, insanı hiç beklemediği bir ana götürüyor.

Şimdi düşününce, arkadaşlığımızın en sevdiğim yanı bu galiba. Sürekli konuşmamıza, her gün görüşmemize gerek yok.

Bir araya geldiğimizde yine aynı şeylere güleceğimizi biliyorum.

Bu arada, o fotoğrafı sana da göndereceğim.

Bence hâlâ çok komik.

İyi ki yollarımız kesişmiş.

İyi ki sen.