Sevgili kendim,

Bugün biraz konuşalım mı?

Gerçi bütün gün kafamın içinde konuşup duruyoruz ama bu sefer gerçekten.

Eve geleli bir saat oldu. Kahvemi yaptım, telefonumu sessize aldım. Masanın üzerinde hâlâ yapılacaklar listesi duruyor. Üstelik yarısını bile bitirememişim.

Neyse. Bugünlük orada kalsın.

Bir süredir her şeyi aynı anda yapmaya çalışıyorum. İşler, planlar, verilmesi gereken kararlar... Birini hallediyorum, diğeri çıkıyor. Sonra bir bakıyorum, kendime ayırdığım zaman yine günün sonuna kalmış.

O da kalırsa tabii.

Bazen eski fotoğraflarıma bakıyorum. O zamanlar çok önemli sandığım şeylerin çoğunu şimdi hatırlamıyorum bile. Ama bazı küçük anlar hâlâ aklımda. Güzel bir sabah, hiç planlamadığım bir yolculuk, saatlerce dinlediğim bir şarkı.

Galiba hayatın en güzel tarafı biraz da bu. Her şeyi önceden bilememek.

Bu akşam odada hafif bir elma kokusu var. Ardından çiçeksi notalar geliyor. Biraz sonra vanilya, amber ve sedirin sıcaklığı daha belirginleşiyor.

Kahvemin son yudumunu alırken düşünüyorum.

Kendime en son ne zaman hiçbir şey başarmak zorunda olmadığım bir gün verdim?

Hatırlamıyorum.

Ama sanırım bundan sonra arada bir böyle akşamlar yapacağım. Bir şeyleri düzeltmek, yetiştirmek veya planlamak için değil.

Sadece sevdiğim müziği açmak, kahvemi içmek ve biraz kendimle vakit geçirmek için.

Yarın yine bir sürü iş var, biliyorum.

Ama yarının işleri yarına kalsın.

Bu akşam biraz kendimdeyim.

Sevgilerimle, kendime.